Universiteit‎ > ‎

Voor wie?

 


Japanners dompelen zich graag onder in het bos om ‘terug tot zichzelf’ te komen. Ze hebben daar ook een term voor in het leven geroepen “Shinrin Yoku”. Eigenlijk is dat een verzamelnaam voor het resetten van geest en lichaam en dit in een zo groen mogelijke omgeving. Ze hebben daarvoor zelfs bostherapeuten. Die moeten ervoor zorgen dat de overwerkte Japanner met zijn +/- 60 urenweek zo snel mogelijk terug voor de volle 100% kan presteren. Bij de gelukkigen horen die Japanners die een tweedaags bosbad krijgen betaald door de werkgever. Wetenschappelijk onderzoek naar allerlei stoffen in het bloed wezen uit dat ze er daarna weer een paar weken (tot maanden) tegen kunnen.

De universiteit van “De Krekel & De Mier” willen zo’n hallucinante toestanden in de kiem smoren.  Jongeren zijn vandaag de dag ook constant aan het werk. Meer nog, ze krijgen wellicht meer dan 60 uren per week te kampen met elektronische en/of prestatieprikkels. Aan de hoeveelheid likes wordt hun imago getoetst, aan hun resultaten op school hun intelligentie en aan hun wilskracht hun weerbaarheid. Presteren is de boodschap en meer dan ooit zijn nu zelfs de hobby’s daar een verlengstuk van geworden. De jeugd krijgt alle kansen en er wordt verwacht die ook te benutten maar voor tegenslagen is er weinig ruimte ingecalculeerd dus ook niet hoe daar mee om te gaan. Scoren ze niet naar behoren dan gaan ouders en opvoeders naarstig opzoek naar iets waar ze wel in kunnen ‘blinken’. Zelden of nooit hoor ik in mijn omgeving een ouder die nog zegt we zoeken naar een hobby die past bij mijn kind (zijn persoonlijkheid)  het zijn eerder zin-snedes in de aard van ‘wat zou hij/zij aankunnen’, wat zijn de longtermbenifits en is het goed voor zijn sociaal kapitaal die of deze hobby toe te voegen.

Wat met het kind dat gewoon graag alleen is, dat geen of weinig drukte rond zich verdraagt dat zich nu niet meer goed durft voelen omdat het graag alleen is (want dat hoort niet zo). Sommige kinderen zijn geboren Krekels, andere werklustige Mieren die houden van het groepsgebeuren, en dat is goed zo. Dat je niet persé een tafelspringer moet zijn om van betekenis te zijn.

En laten we dan ook de tafelspringers leren dat het leven geen constant zomerkampgevoel vol licht, warmte en fijne ontmoetingen is. Soms loop je gewoon tegen jezelf (en je grenzen aan) punt uit. Daar moeten we de jongeren terug mee leren omgaan, dat uitschuiven bij het leven hoort en jezelf terug oprapen ook. Kijk maar even naar een boom wat die allemaal moet doorstaan in zijn leven om daarna toch weer (letterlijk) zijn vruchten te kunnen plukken.

Er zijn altijd weer nieuwe kansen in de maak zonder dat je ze meteen ziet (winterknoppen op de bomen). En zo zijn er nog tientallen metaforen te bedenken.

In de universiteit van “De Krekel & De Mier” willen we jongeren terug leren op zichzelf vertrouwen en leren omgaan met het begrip tijd (bijvoorbeeld dat wat uit het raam liggen kijken geen verloren tijd is) en wat leven in het ‘nu’ aan voordelen kan opleveren voor geest en lichaam.

Vroeger gingen jongeren op retraite met school of samen gezinsgewijs op zondag naar de mis, eigenlijk willen wij daar de moderne versie van terug in het leven roepen (los van God en gebod), de natuur is ‘wonderlijk’ genoeg en onze ideale sparringpartner.


 Lien Bielen

28/01/2019


 



Comments